شاید این نوشته را رمزدارش کنم تا بتوانم هر چه در این ذهن آشفته دارم بی پروا به شکل واژه های پارسی در بیاورم. مینویسم تا آخرش ببینم به کجا می رسد و آیا نیاز به رمز می شود یا نه!من اهل ادبی نوشتن نیستم و همین حالا هم با زحمت بسیار دارم این طور ادیبانه می نویسم و علتش را خوب می دانم. من در محیط فرهیخته ای به دنیا نیامده و رشد نیافتم. نه اینکه آدم های اطرافم بی ادب و نامحترم باشند نه! بلکه برعکس بسیار هم انسان های به معنای واقعی انسانی بودند، اما خب از گذشته های دور در خانه، خانواده و حتی در خاندان نزدیک و دورمان هم فرهیخته سخن گویی و ادیبانه نویسی هیچ ارزش و جایگاهی که نداشته هیچ، بلکه با دیده ی تحقیر به آن نگریسته می شد! ادبیات و شعر که گهگاه رسماً مورد تمسخر قرار گرفته و تلف نمودن وقت و خزعبلات بی معنا به حساب می آمدند.در دنیایی که من در آن بزرگ شدم، هر که کم حرف تر بود با ابهت تر دیده شده و از اینرو نیمی از اقوام همیشه خود را نزدیک به مرز خاموشی دائم نگاه می داشتند و اگر هم بعد از مدتی چند واژه از دهان های مبارک به فضای بیرون می راندند آن جملات با ادبیات کوچه و بازاری برای مردان و خاله زنکی برای خانم ها شکل می گرفت. به همین دلیل و هزار و یک دلیل دیگر که بیانشان از حوصله خارج است، توانایی کلامی ما رشد چندانی نیافت.علیرغم هوش نسبتاً خوبی که داشتم و بدون تلاش تقریباً همیشه شاگرد اول میشدم - آن هم در آن سالهای تحصیلی بی ارفاق که تفاوت بین شاگرد اول و دوم گاهی فقط یک یا دو صدم در معدل بود - توانایی کلامی ام به علت محدودیت دایره ی واژگانی چندان قوی نبود.

چه عالی که هنوز کودک درونم زنده ست و اجازه ندادم که بمیرد و از بین برود. خوشحالم و خدا را هزاران بار شکر که باورهای غلط نتوانستند آن نور درونم را به کلی خاموش کنند. اگرچه این نور زیبا گهگاه ضعیف و کم سو شده اما با اندک جرقه ای دوباره درخشان و همانند سابق پرشور و حرارت می گردد.کودک زیبای درون من، روح لطیفم!مرا ببخش که در طول زندگی گاه با انتخاب های نادرست، تو را از عشق راستین محروم کردم.تو لایق عشق، محبت، قدردانی و سپاسگزاری هستی!پاکی، صداقت، نشاط، شور و اشتیاقت را درک کرده و خودم دوستدار، مشوق و مراقبت هستم. نگران نباش عزیزترینم.رهای من!خودم همه چیز را برایت درست میکنم و دست نوازش از سرت بر نمی دارم... نترس و راحت باش دختر ناز و کوچک...